Αγωνιστικά μπορεί να μη βλέπουμε τρομερή βελτίωση, αλλά τουλάχιστον επικοινωνιακά ο σύλλογός μας έχει κάνει τεράστια βήματα μπροστά σε σχέση με την εποχή Fawaz Al-Hasawi. Χθες βράδυ, την ώρα που όλος ο κόσμος της Forest ήταν καρφωμένος στις τηλεοράσεις για να μάθει τον αντίπαλο της ομάδας στη φάση των 32 του FA Cup, η Forest ανακοίνωσε τη συμφωνία της με τον Aitor Karanka. O Βάσκος πρώην (τρις) πρωταθλητής Ευρώπης ως παίκτης της Real Μαδρίτης αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία των Reds μέχρι το καλοκαίρι του 2020 (καλώς εχόντων των πραγμάτων, φυσικά).

Το είχαμε ξαναγράψει πως ο Karanka ήταν στο μυαλό του Βαγγέλη Μαρινάκη από παλιότερα, και συγκεκριμένα από την εποχή της αποπομπής του Besnik Hasi από τον Ολυμπιακό. Σίγουρα είχαν γίνει κάποιες διερευνητικές επαφές (οι οποίες διέρρευσαν και στην Αγγλία όταν ο Mark Warburton φάνταζε ακόμα ακλόνητος), αλλά τελικά δεν επήλθε συμφωνία και το χρίσμα δόθηκε -προσωρινά, όπως αποδείχθηκε- στον Τάκη Λεμονή.

Ο πρόεδρος της Forest δεν έκρυψε ποτέ ότι είναι λάτρης της ισπανικής (και ιβηρικής γενικότερα) προπονητικής σχολής, από την οποία προέρχονται ΟΛΟΙ όσοι έχει προσλάβει στον Ολυμπιακό πλην του Hasi (Ernesto Valverde, Leonardo Jardim, Míchel, Vítor Pereira, Marco Silva, Víctor Sánchez, Paulo Bento και τώρα Óscar García). Έτσι όταν πάρθηκε η απόφαση της απομάκρυνσης του Warburton ήταν λογικό να στραφεί προς τα εκεί. Στην αρχή ο Aitor καθότανε. Όχι στον ήλιο και λιαζότανε, που λέει το δημώδες άσμα, αλλά καθότανε και περίμενε τις εξελίξεις στη Stoke με την απόλυση του Mark Hughes, προτιμώντας μάλλον να αναλάβει ομάδα της Premiership μετά το πρώτο -σαφώς επιτυχημένο- πέρασμά του από τη Βρετανία στον πάγκο της Middlesbrough, την οποία την δεύτερη χρονιά του (και πρώτη ολόκληρη) πήγε στον τελικό των πλέι-οφ της Championship και την τρίτη ανέβασε απευθείας. Στην Premier League δεν τα πήγε και τόσο καλά, γι’ αυτό άλλωστε και ήταν άνεργος από τον Μάρτιο του 2017. Έψαχνε προσεκτικά τη δεύτερη μεγάλη πρόκληση, και οι Potters έμοιαζαν έτοιμοι να του την προσφέρουν. Η Forest -κακά τα ψέματα- μάλλον αποτελούσε την εναλλακτική λύση. Ποιος να τον κατηγορήσει γι’ αυτό;

Πώς ανατράπηκαν τα δεδομένα; Μετά την πρώτη στασιμότητα στις διαπραγματεύσεις, και αφού ο έτερος πόθος του προέδρου García είχε ήδη καταλήξει στον Ολυμπιακό, έγινε μια προσπάθεια από τα μέλη του ΔΣ (όπως λέγεται, ειδικά τον Frank Clark και τον Johnny Metgod) να στραφεί το ενδιαφέρον και πάλι στο αγγλικό μοντέλο. Υπήρχε ο Garry Monk που ήταν διαθέσιμος έχοντας απολυθεί πρόσφατα (κι αυτός) από τη Middlesbrough, υπήρχε το “αιώνιο” όνομα του Martin O’Neill, όπως και αυτό του Nigel Clough, υπήρχε και ο Paul Heckingbottom της Barnsley που στα 40 του μόλις έχει κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά στους ταπεινούς Tykes. O O’Neill, μεταξύ μας, δεν πιστεύω να το συζήτησε ποτέ σοβαρά. Ο Clough είναι γνωστό πως τιμά το λόγο που δίνει, και ήταν αδύνατο να παρατήσει στα κρύα του λουτρού (και μέσα σε μάχη παραμονής) τη Burton, κι ας θέλει όσο τίποτα να προπονήσει μια μέρα τη Forest. Θα αναλάμβανε, λοιπόν, το καλοκαίρι και αναγκαστικά η ομάδα θα πήγαινε ως τότε με τον Gary Brazil. Η λύση αυτή δεν προκρίθηκε, και λογικά, αφού η διοίκηση ήθελε να μπουν οι βάσεις από νωρίς ώστε η ομάδα να γίνει πιο “διεκδικητική” στη νέα σεζόν. Έτσι σε κάποιο σημείο όλα έδειχναν Heckingbottom, είχε κυκλοφορήσει μάλιστα ότι η Forest θα αποζημίωνε τη Barnsley με 250.000 λίρες για να τον φέρει στο Nottingham.

Το πρόβλημα ήταν ότι ο Heckingbottom ως όνομα δεν έκανε και πολύ γκελ στους οπαδούς της ομάδας. Άλλωστε στην ολιγοετή σταδιοδρομία του δεν έχει πετύχει και τίποτα σπουδαίο εκτός από την άνοδο της Barnsley στην Championship και τη διατήρησή της εκεί παρά την περσινή αφαίμαξη από τους καλύτερους παίκτες της λόγω οικονομικής στενότητας. Karanka και Monk συνέχιζαν να τηρούν στάση αναμονής, περιμένοντας να επιλέξουν την καλύτερη γι’ αυτούς πρόταση. Και κάπου εκεί ήρθε το ματς με την Arsenal. Όπως σχολίασε ένας δημοσιογράφος της Nottingham Post μετά το επικό 4-2 με πρωταγωνιστές έξι παιδιά από την ακαδημία της ομάδας, “ήταν η καλύτερη διαφήμιση για την προσέλκυση του νέου μάνατζερ”. Είχε δίκιο. Αμέσως Karanka και Monk “ζεστάθηκαν” και μέσω των εκπροσώπων τους το γνωστοποίησαν στον σύλλογο. Η λύση Heckingbottom τέθηκε οριστικά στο περιθώριο, και μόλις μία μέρα μετά την πρόκριση οι εξελίξεις έτρεξαν με ρυθμό αστραπής, ο Βάσκος ανέβηκε κατακόρυφα στις προτιμήσεις των μπουκμέικερς και τελικά ανακοινώθηκε χθες το βράδυ τη στιγμή που αναφέραμε.

Όλα αυτά δεν τα αναφέρω για να μειώσω τον Karanka, που ως επαγγελματίας όφειλε να ζυγίσει τις εναλλακτικές του, ή να υπονοήσω ότι δεν θα ασχοληθεί σοβαρά μαζί μας επειδή δεν ήμασταν η αρχική του προτίμηση. Μια χαρά θα ασχοληθεί, όπως και με τη Middlesbrough, και θα είναι παράσημο γι’ αυτόν να τα καταφέρει εκεί που είκοσι σχεδόν χρόνια τώρα απέτυχαν τόσοι και τόσοι: να ξυπνήσει τον κοιμισμένο γίγαντα που λέγεται Nottingham Forest. Και είναι υποχρέωση κάθε σωστού οπαδού να τον στηρίξει από τη στιγμή που η διοίκηση αποφάσισε να του δώσει το χρίσμα. Στη δεδομένη στιγμή, μάλιστα, ίσως είναι μακράν ο καταλληλότερος για να διορθώσει τα γνωστά αμυντικά μας κουσούρια. Ως πρώην σέντερ μπακ και ο ίδιος, δεν ήταν έκπληξη που οδήγησε τη Boro στα περισσότερα clean sheets της κατηγορίας τη χρονιά της ανόδου, όπου στις 22 πρώτες αγωνιστικές η ομάδα του είχε δεχθεί μόλις 7 γκολ και ολοκλήρωσε τη σεζόν με την καλύτερη άμυνα με παθητικό 31. Έχοντας, επιπλέον, και μέντορα τον José Mourinho από την κοινή θητεία τους στη Real, καταλαβαίνει κανείς ότι δεν θα διστάσει ποτέ να βάλει και πούλμαν μπροστά στην εστία, όπως και ότι είναι “κολλημένος” με το αποτέλεσμα – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν του αρέσει να παίζει ωραία μπάλα και να δίνει επιθετική κατεύθυνση στην ομάδα του. Συνήθως η Boro σκόραρε πρώτη – αλλά τις ελάχιστες (μετρημένες στα δάχτυλα) φορές που έμενε πίσω είχε μια σχετική δυσκολία να γυρίσει το ματς.

Κάθε προπονητής, βεβαίως, έχει και τα στραβά του. Ζητήσαμε τη γνώμη του Νίκου Παπασωτηρίου, του φανατικότερου ίσως φίλου της Middlesbrough στην Ελλάδα, και εκείνος δεν μάσησε τα λόγια του: “Μεγάλο του αρνητικό είναι ότι έχει πολλά κολλήματα σαν άνθρωπος και δεν έχει μπέσα. Θέλει να είναι αυτος και μετά κανένας… Δεν είναι λίγοι οι παίκτες που τους τελείωσε μέσα σ’ ένα βράδυ. Βασικά θα σας πω ένα παράδειγμα. Όταν ήρθε ο Karanka στη Boro, είχε φέρει μαζί του και τον πολύ καλό του φίλο Leo Perkovich ως προπονητή τερματοφυλάκων. Γνωριζόντουσαν από την κοινή τους θητεία στην Αμερική. Πέρσι ο Leo είχε τραυματιστεί στον αχίλλειο τένοντα και έτσι δεν μπορούσε να εργαστεί. Ο Karanka δεν τον πήρε ούτε ένα τηλέφωνο να δει πώς πάει. Τον πέταξε ακόμα και από το γραφείο που είχε ο Leo χωρίς καν να τον ενημερώσουν. Και ήταν φίλοι! Φανταστείτε τι είχε γίνει γενικότερα… Μακάρι να έχει μάθει από τα λάθη του και να δούμε τη Forest ξανά εκεί που πρέπει”. Ίσως να κόλλησε λίγη από τη μεγαλομανία του “Special One”, αλλά προσωπικά θα δεχόμουν ακόμα και αυτό αν του είναι χρήσιμο για να μην τον φέρουν τούμπα τα αποδυτήρια, όπως ακούγεται έντονα πως συνέβη στις περιπτώσεις του Warburton και του Philippe Montanier, αλλά ακόμα και του Stuart Pearce. Η Forest βρίσκεται σε εποχή λεπτών ισορροπιών και γενικά είναι καλό να γνωρίζουν όλοι ποιος είναι το αφεντικό. Χωρίς να επιχειρώ συγκρίσεις (δεν υπάρχουν άλλωστε), ας μην ξεχνάμε πως η ομάδα έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο χάρη σ’ έναν μάνατζερ πασίγνωστο για τις δικτατορικές του τάσεις…

• Ο νέος μας μάνατζερ γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1973 στη Vitoria. Αφού πέρασε για λίγο από τους μικρούς της Alavés, το 1991 εντάχθηκε στο δυναμικό της Athletic Bilbao, με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο την επόμενη χρονιά, παίζοντας πρώτα στη θυγατρική της που αγωνίζεται στις μικρότερες κατηγορίες και από το 1993 στην πρώτη ομάδα. Το 1997 έκανε το μεγάλο άλμα και πήγε στη Real, όπου παρέμεινε ως το 2002 κατακτώντας τρία Champions League (1998, 2000, 2002) και ένα πρωτάθλημα Ισπανίας (2001). Επέστρεψε στη Bilbao για τέσσερα ακόμα χρόνια, με λίγες πάντως συμμετοχές σε σχέση με το παρελθόν, και έκλεισε την καριέρα του το 2006 στην Αμερική με τη φανέλα των Colorado Rapids. Στην Εθνική Ισπανίας αγωνίστηκε μόνο μία φορά, το 1995, στο εκτός έδρας 2-0 επί της Αρμενίας για τα προκριματικά του Euro 1996. Είχε όμως αρκετές συμμετοχές στις “μικρές” Εθνικές, όπως και στην Ολυμπιακή ομάδα της Ισπανίας το 1996 στην Atlanta. To 2010 προσελήφθη από την Real ως βοηθός του Mourinho, και παρέμεινε στη “Βασίλισσα” ως το 2013 και την έλευση του Carlo Ancelotti. Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς ανέλαβε τη Middlesbrough με την πορεία που περιγράψαμε πιο πριν. Στη χρονιά του τελικού των πλέι-οφ η Boro έχασε στο Wembley με 2-0 από τη Norwich, επανήλθε όμως δριμύτερη και ανέβηκε την επόμενη σεζόν απευθείας ως δεύτερη, χάνοντας την πρωτιά από τη Burnley στις λεπτομέρειες. Αξίζει όμως να αναφερθεί το επεισόδιο του Μαρτίου του 2016, όταν χωρίς να το περιμένει κανείς, και ενώ η ομάδα πήγαινε σφαίρα για άνοδο, μετά από έναν καβγά εγκατέλειψε την προπόνηση (τότε έγινε λόγος για σοβαρές διαφωνίες με τη διοίκηση) και στηριζόμενος στο “λαϊκό έρεισμα” που είχε ακόμα απείλησε να μην επιστρέψει. Μάλιστα στον επόμενο αγώνα κοουτσάρισε ο βοηθός του Steve Agnew. Τελικά γύρισε και οδήγησε την ομάδα στην Premiership μετά από επτά χρόνια απουσίας. Τη δε περίοδο 2016-’17, παρά την κακή πορεία που οδήγησε στον υποβιβασμό, η Boro έφτασε στους 8 του FA Cup, όπου αποκλείστηκε από τη Manchester City, λίγο πριν ο ίδιος ανοίξει την πόρτα της εξόδου, αφήνοντας την ομάδα σε απόσταση τριών βαθμών από τη σωτηρία. Αν και εκείνη την εποχή η επίθεση της Boro ήταν η χειρότερη της κατηγορίας, η άμυνά της ήταν η πέμπτη καλύτερη (!). Ο ίδιος είχε πολλές προστριβές με διοίκηση, παίκτες και κόσμο, οπότε το διαζύγιο ήρθε συναινετικά στις 16 του περασμένου Μαρτίου.

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.