Η ιστορία “έσκασε” το βράδυ της Κυριακής. Στην αρχή έμοιαζε με αστείο. H Sheffield United, ομάδα της Premiership με καλή ως τώρα πορεία, να θέλει παίκτη που είχε χάσει τη θέση του στη Forest, και μάλιστα επί πληρωμή αφού είχε ακόμα συμβόλαιο; κι όμως, ήταν αλήθεια. Για δεύτερη σερί μεταγραφική περίοδο, ο Chris Wilder αποφάσισε να ψωνίσει από Nottingham (μετά την απόκτηση του Ben Osborn το καλοκαίρι). Ο Jack Robinson χοροπηδούσε από τη χαρά του, ο σύλλογος δεν πολυκαιγόταν καθώς ο Sabri Lamouchi δεν έδειχνε να τον υπολογίζει φοβερά, έβαλε (λέγεται) και κάπου ένα εκατομμύριο στο ταμείο, όλα καλά!
Ίσως και ο ίδιος ο Jack να μην το έχει συνειδητοποιήσει ακόμα, και μάλλον οφείλει ένα γερό τραπέζωμα στον Benny για τα καλά λόγια που σίγουρα θα είπε γι’ αυτόν στον Wilder, ο οποίος άλλο που δεν ήθελε. Παλαιάς κοπής αλλά ξύπνιος και δουλευταράς, ο μάνατζερ της Sheffield United προτιμάει Βρετανούς παίκτες και το αποδεικνύει με κάθε ευκαιρία – και μέχρι στιγμής, ακόμα και στην αδυσώπητη Premiership, όπως παλιότερα στη League One και στην Championship, δικαιώνεται! Ο Robinson το ξέρει βέβαια ότι δεν προορίζεται για βασικός. Τόσο ο Enda Stevens, όσο και ο Jack O’Connell, αντίστοιχα αριστερός μπακ-χαφ και αριστερός σέντερ μπακ στο 3-5-2 του Wilder, έχουν από 23 συμμετοχές έκαστος και δεν κουνιούνται ούτε με βίντσι από έναν προπονητή που ελάχιστες φορές “παίζει” με την ενδεκάδα του. Όμως Premier είναι αυτή, ο δρόμος μακρύς, οι Blades συνεχίζουν και στο FA Cup, κάποια στιγμή θα πάρει την ευκαιρία του – είναι άλλωστε μόνο 26 ετών ακόμα. Ο δε Wilder, που αποκάλυψε ότι ήθελε να αποκτήσει τον Robinson πριν υπογράψει στη Forest, δεν παίρνει παίκτες για να μην παίζουν, και τελευταία και ο Osborn δήλωσε ευχαριστημένος από τη ζωή του στη United παρά τις μόλις 7 συμμετοχές του (3 ως βασικός).
Από τον Ιούνιο του 2018, όταν τον απέκτησε ο Aitor Karanka με ελεύθερη μεταγραφή από την QPR, μέχρι σήμερα που μας αποχαιρέτησε (ενώ το καλοκαίρι έτσι κι αλλιώς έμενε ελεύθερος), σε μιάμιση σεζόν δηλαδή, ο Robinson κατάφερε να μαζέψει 59 συμμετοχές (με 2 γκολ και 3 ασίστ), πράγμα που αποδεικνύει πόσο βοήθησε την ομάδα από θέση τόσο αριστερού μπακ όσο και αριστερού στόπερ. Σε κάποιες μάλιστα από αυτές, προς το τέλος της περσινής περιόδου, φόρεσε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού (τιμή που είχε και φέτος στον αγώνα του League Cup με την Arsenal). Ο Martin O’Neill έδειχνε να τον εμπιστεύεται, αλλά η ξαφνική φυγή του και η άφιξη του Lamouchi άλλαξαν τα δεδομένα. Όχι δραματικά. Απλώς η απόκτηση παικτών και στις δύο θέσεις όπου έπαιζε (Yuri Ribeiro και Chema) πρέπει να θορύβησε τον Robinson. Παρ’ όλα αυτά πρόλαβε να παίξει σε 19 από τα 31 ματς της ομάδας, με σημείο καμπής μάλλον το ασήκωτο 0-4 εντός από τη Sheffield Wednesday, όπου ήταν για έκτο σερί ματς βασικός αλλά εντελώς εκτός τόπου και χρόνου. Το βάφτισμα του Chema σε αριστερό μπακ όσο ο Ribeiro ήταν ακόμα τραυματίας πρέπει να ξεχείλισε το ποτήρι και να τον έπεισε ότι δεν ήταν πλέον βασική επιλογή του Γάλλου. Ο αγώνας της Πρωτοχρονιάς με τη Blackburn, στον οποίο αντικατέστησε τον Ισπανό όταν αυτός τραυματίστηκε στη φάση της ασίστ του για το πέναλτι που κέρδισε ο Joe Lolley και μετέτρεψε σε γκολ ο Lewis Grabban, ήταν ο τελευταίος του και έκτοτε δεν συμπεριλήφθηκε ξανά στη 18άδα, ούτε καν για το παιχνίδι του FA Cup με την Chelsea.
Ο Robinson έφερε στη Forest μια σκληράδα στα πλάγια που δεν διέθεταν ούτε οι προκάτοχοί του, ούτε ο πιο δαντελένιος Ribeiro και ο πιο “επαγγελματίας” (από την άποψη ότι δεν κάνει περιττές ενέργειες) Chema. Ήταν απαραίτητη, ας τον ευχαριστήσουμε λοιπόν κι ας του ευχηθούμε καλή τύχη στους Blades, με τους οποίους υπέγραψε συμβόλαιο ως το καλοκαίρι του 2022. Το θέμα για την ομάδα τώρα είναι ότι με τις ισπανικές “σειρήνες” να ηχούν πλέον πιο δυνατά για τον Chema (και [παρά την πρόσφατη σχετική διάψευση από πλευράς Lamouchi, αφού κατά πληροφορίες στο παιχνίδι της απόκτησής του εκτός της Almería έχει μπει πια και η Real Zaragoza), ίσως να ξεμείνουμε με τον Ribeiro και να χρειαστούμε εκ του μη όντος και αριστερό μπακ…
* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.