Η είδηση γυρόφερνε το Nottingham μέρες τώρα, παρά το γεγονός ότι δεν είναι πολύς καιρός που η συγκεκριμένη μεταγραφή φημολογείτο ότι ακυρώνεται λόγω προβλήματος στο γόνατο του παίκτη. Τελικά ο Nuno Da Costa πήγε στην Αγγλία, πέρασε με επιτυχία τις ιατρικές εξετάσεις και άφησε τους “Πελαργούς” της Strasbourg και το γαλλικό πρωτάθλημα για να γίνει ο δεύτερος παίκτης από το Πράσινο Ακρωτήριο που φοράει την κόκκινη φανέλα μετά τον Ryan Mendes, ο οποίος είχε επίσης έρθει από τη Γαλλία (δανεικός από τη Lille) τη σεζόν 2015-’16.
Το κόστος της μεταγραφής, σύμφωνα με τις τελευταίες συνήθειες του συλλόγου, δεν έγινε γνωστό, αλλά εκτιμάται ότι έφτασε τα 2 εκατομμύρια ευρώ, ενώ ο Da Costa υπέγραψε συμβόλαιο ως το καλοκαίρι του 2022, όπως επίσης εκτιμάται, αφού ούτε αυτό ανακοινώθηκε! (Σαν πολλή μυστικοπάθεια δεν πέφτει τελευταία;)
O Nuno Miguel Da Costa Jóia, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1991 στην Praia, την πρωτεύουσα του συμπλέγματος των νήσων του Πράσινου Ακρωτηρίου, και έχει ύψος 1,84 μ. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Πορτογαλία όταν ήταν πολύ μικρός, και εκεί μεγάλωσε και έμαθε μπάλα ξεκινώντας από τις ακαδημίες της άσημης União Mercês, που εδρεύει σε ένα προάστιο της Λισαβόνας. Το νερό όμως μπήκε στο αυλάκι στη Γαλλία, όπου σε ηλικία 20 ετών άρχισε να αγωνίζεται στην ερασιτεχνική ομάδα της πόλης Aubagne, στις ακτές της Μεσογείου, όχι πολύ μακριά από τη Μασσαλία. Εκεί έμεινε τρία χρόνια (68 αγώνες, 23 γκολ) πριν περάσει στο επόμενο στάδιο, που ήταν η δεύτερη επαγγελματική κατηγορία της Γαλλίας. H Valenciennes, ομάδα στο… άλλο άκρο της χώρας, στα σύνορα με το Βέλγιο, ήταν αυτή που τον απέκτησε το 2015 ως ελεύθερο, τον έβαλε πρώτα για λίγο στα ερασιτεχνικά με τη δεύτερη ομάδα της και στη συνέχεια τον έκανε επαγγελματία. Ο Da Costa συνήθισε γρήγορα το κρύο του Βορρά και σε δύο γεμάτες σεζόν στη Ligue 2 (48 αγώνες) πέτυχε 19 γκολ.
Είχε έρθει πια ο καιρός να δοκιμάσει την τύχη του και στα μεγάλα σαλόνια της Ligue 1. Από τα βελγικά σύνορα βρέθηκε στα γερμανικά, αφού πήρε μεταγραφή στη Strasbourg, που επίσης πείστηκε γρήγορα για την αξία του και μετά από μόλις έναν αγώνα με τη δεύτερη ομάδα της τον προβίβασε στην πρώτη. Έπαιξε την περίοδο 2017-’18 σε 28 ματς, πετυχαίνοντας 7 γκολ, και το 2018-’19 έφτασε τις 39 συμμετοχές, αριθμό ρεκόρ στην καριέρα του (8 γκολ), σε μια σεζόν ιδιαίτερα επιτυχημένη για τους “Πελαργούς”, που πήραν το εισιτήριο για το Europa League. Έτσι φέτος πήρε και μια γεύση από Ευρώπη, παίζοντας στα 5 από τα 6 ματς της Strasbourg στα προκριματικά (δεν κατάφερε να μπει στους ομίλους, αφού αποκλείστηκε στα πλέι-οφ από την Eintracht Φρανκφούρτης), δίνοντας μάλιστα και μία ασίστ στο 3-1 επί της Maccabi Haifa. Έπαιξε επίσης σε 14 ματς στο πρωτάθλημα και ένα στο League Cup της Γαλλίας, πετυχαίνοντας όμως μόλις δύο γκολ. O Thierry Laurey, ο προπονητής δηλαδή που εισηγήθηκε την απόκτησή του από τη Valenciennes και βρίσκεται ακόμα στον πάγκο των Αλσατών, σταμάτησε να τον εμπιστεύεται όσο παλιότερα, προτίμησε για την κορυφή της επίθεσης τον Ludovic Ajorque (που τον έχει δικαιώσει απόλυτα με 8 γκολ και 3 ασίστ μέχρι στιγμής) και συναίνεσε στην παραχώρησή του.
Λόγω της καταγωγής του, ο Da Costa έγινε διεθνής με την ομάδα του Πράσινου Ακρωτηρίου. Έκανε το ντεμπούτο του, στις 4 Ιουνίου 2016, στο 2-1 απέναντι στον Άγιο Θωμά και Πρίγκιπα για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής, στο οποίο σκόραρε κιόλας αν και αγωνίστηκε μόλις στα 17 τελευταία λεπτά του ματς. Έκτοτε έπαιξε μόνο σε δύο ακόμα αγώνες για την ίδια διοργάνωση, τον Σεπτέμβριο του 2018 εναντίον του Λεσότο (1-1) και τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς κόντρα στην Ουγκάντα (0-1), αλλά από τότε δεν έχει αγωνιστεί ξανά. Σε αυτές τις τρεις συμμετοχές μάλιστα δεν συμπλήρωσε συνολικά ούτε ένα 90λεπτο (86’). Και στα τρία ματς ήταν συμπαίκτης με τον Mendes, ενώ στα δύο τελευταία και με τον Fernando Varela του ΠΑΟΚ.
Μιας και έφερε η κουβέντα το όνομα, τα δικαιώματα του Da Costa δεν τα έχει ο Jorge Mendes, για όσους υποψιάστηκαν κάτι τέτοιο λόγω επειδή είναι… πορτογαλοαναθρεμμένος (έχει μάλιστα και την πορτογαλική ως δεύτερη υπηκοότητα). Ανήκουν στην ολλανδική SEG, που έχει πελάτες μεταξύ άλλων και τους Memphis Depay, Daley Blind, Jasper Cillessen και… Diego Biseswar.
Αυτός είναι λοιπόν ο περιβόητος αντικαταστάτης του Lewis Grabban σε περίπτωση (χτύπα ξύλο) τραυματισμού; (Παρ’ όλο που στα βίντεο που είδα μου θύμισε πολύ τον Τζαμαϊκανό μας, αφού είναι παίκτης περιοχής που ξέρει πού βρίσκεται το τέρμα για να τελειώνει φάσεις με σουτ, πλασέ, κεφαλιά ή… πέναλτι, έχει και τα δύο πόδια και καλή τεχνική κατάρτιση). Τι έγιναν τα μεγάλα ονόματα που ακούγαμε (Nahki Wells, Glenn Murray, Andre Gray, Matěj Vydra κλπ.); Ίσως πολλοί να παραπονεθούν, λίγοι όμως θα καταφέρουν να απαντήσουν στο καίριο ερώτημα: “Ποιος από όλους αυτούς θα δεχόταν να κάθεται στον πάγκο για να παίζει ο Grabban;” Η λύση ήταν βέβαιο ότι θα αναζητείτο σε μπαρουτοκαπνισμένους βετεράνους της κατηγορίας (τύπου Billy Sharp, που όμως δεν ήθελε να έρθει), σε πιτσιρικάδες από μεγάλες ομάδες της Premiership ή στο εξωτερικό. Προτιμήθηκε το τρίτο, πιθανώς με την ασφαλιστική δικλείδα της επιστροφής του Tyler Walker από τη Lincoln, που λέγεται σήμερα ότι θα είναι το δεύτερο βήμα για την ενίσχυση της επιθετικής μας γραμμής. Προσωπικά βρίσκω την κίνηση συνετή, αφού πρέπει να σκεφτόμαστε και την προοπτική της ανόδου και δεν είναι δυνατόν να κάνουμε δαπανηρές κινήσεις για παίκτες που δεν είναι βέβαιο ότι “το έχουν” στη μεγάλη κατηγορία. Καλύτερα να επενδυθούν χρήματα σε έναν πολύ καλό εξτρέμ-σκόρερ, όπως είναι ο Jarrod Bowen της Hull, ή με λιγότερο ρίσκο ο συμπαίκτης του Kamil Grosicki που είναι μια μηχανή δημιουργίας. Και μην ξεχνάμε ότι αν τελικά φύγει και ο Chema για την Ισπανία θα χρειαστούμε επειγόντως και δεύτερο αριστερό μπακ!
Εν αναμονή λοιπόν και άλλων κινήσεων ως το κλείσιμο του “παραθύρου” την Παρασκευή…
* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.